วันนี้เตร็ดแต่ร โต๋แต๋ อยู่ในโลกไซเบอร์ทั้งวัน โฉบไปโฉบมา เจอไดอารี่ พี่บอย ตรัย โอ้ววว ดีใจสุดๆๆ เห่อจัดอ่านๆๆ ยิ่งอ่านยิ่งยิ้ม ยิ้มขำ เกิดสงสัยยิ้มมากไปจะมีผลข้างเคียงอะไรกับร่างกายหรือเปล่านะ ยกข้อความมาตอนนึง ที่ชอบสุดๆๆ

ตอนเด็กๆ เคยคิดกับเพื่อนว่า โตขึ้นเราเป็นนักวิทยาศาสตร์กันเถอะ
จะได้สร้างโดราเอมอน เพราะอยากสร้างไทม์แมชชีน
แต่โตขึ้นมาไม่เท่าไหร่ก็พบว่ามันเป็นเรื่องเพ้อฝันของเด็ก
ถ้าในอนาคตเราสร้างโดราเอมอนได้จริง
ป่านนี้ตัวเราเองในอนาคตต้องเดินทางย้อนเวลามาหาเราแล้ว
(ดูดิ.. อุตส่าห์คิดออก)

แล้วอย่างนี้ไม่ให้ขำได้ไงล่ะ

วันนี้เป็นวันที่ฉันอมยิ้มทั้งวัน เริ่มต้นคุยเอ็ม กับคนถูกคอ ที่นานๆเอ็มที โอกาสนี้ไม่มีบ่อย (ทำให้ฉันรู้ว่า Status ว่า Busy ไม่ใช่ทุกคนจะ Busy จริงๆหรอก 555) พอสายก็รู้ว่างานที่ต้องจำใจฝืนทนต้องไปทำนั้น ไม่ต้องไปแล้ว มาเจอไดอารี่พี่บอยอีก อ่านแล้วยิ่งชอบๆๆ ยิ้มๆๆ ตลอดเวลา ถ้าใครสังเกตอาจจะนึกว่าฉันบ้าไปแล้ว ก็คนมันมีความสุขนี่หน่า

ไปยิ้มต่อดีกว่า