ฉันเปิดหน้า new entry เขียนๆๆๆ แล้วก็ลบ มาหลายวันแล้ว เรื่องราวมากมายในสมอง ต่อสู้รบรา กับหัวใจ

มีเหตุผลมากมายที่ให้เลิกติดต่อ เลิกคุยกับใครคนนึง ก่อนที่ความเหงา จะทำให้อะไรๆ มันเปลี่ยนแปลง สมองวิเคราะห์ออกมา ว่ามันจะดีกว่า ถ้าคิดกันเป็นเพื่อนต่อไป หากเผลอใจมากกว่านี้ จะยากเกินเยียวยา แค่คุยกันครั้งแรกชั่วโมงนึง ก็ถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติดไปเกือบวัน ถ้าอะไรๆ มันเปลี่ยนไป ความเป็นเพื่อนอาจเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะที่ฉันคิดไปไกล เพียงข้างเดียวอย่างนี้

ก็รู้อยู่ว่าเขาเป็นคนอย่างไร บางครั้งคนเราก็ช่างกล้าพูดว่า ถ้าใครคุยกับเขา แล้วไม่อ่อนไหว ก็ใจแข็งสุดๆ เฮ้อ เผอิญเป็นคนหัวใจอ่อนไหว อย่างแรง เลยอ่อนไหวมากไปหน่อย

ฉันคงทำใจได้ง่ายกว่านี้ ถ้าโทรไปแล้วเขาไม่ร้องเพลงให้ฟัง ไม่อวดเพลงเพราะๆ ว่าเพลงนี้เคยฟังหรือยัง ไม่พูดว่าไม่เคยร้องเพลงให้ใครฟัง เฮ้อ แกจะพูดทำไมนะ คำนี้  จะอ้อนฉันทำไมนะ เวลาหิว

ช่วงนี้อยู่ในภาวะ เหงารุนแรง อย่าให้ความเหงา มาทำให้เสียใจทีหลังจะดีกว่า ต้องหยุดก่อนที่อะไรจะสายไปกว่านี้